Garson ve garson üzerinden özgürlük

Siyah lastik ayakkabılardan giyerdik zamanında.

Yürümek diyordu, karanlık bir sokakta ışığı bulma telaşıdır.

Çırak önde o arkada kiralayıp yerleşeceği eve gitti. 

Dünyada bir kadını mutlu etmekten daha basit bir olay yoktur. 

Peki ne olacak?

Her mutluluğun altında bir acının imzası vardır.

Onlar çileler çekip de gelirlerken kendisi getirilmişti.

Görünmeyeni nasıl görebiliriz ki...

Metafor, öykü, hakikat üçgeni...

Kaybedilen ne kadar derinse acılar da insanı o kadar derinden yaralar

Kalbimizi burada unutabilecek kadar uzaklara gitmeliyiz...

Aydoğan K, bu kez farklı bir yazı ile okuyucularının karşısında: Bir öykü ile.

Abdussamed Geçer öyküleriyle ses getiriyor....

Bir kahvehâneye dair ne varsa hepsi burada noksansız bulabilirdiniz.

Resme döktüğü renklerin, yanında duran sevgilisinin yanaklarından uçup gittiğini fark etmiyordu.

 Berduşların hikâyeleri hep merak edilir. Böylece içinde bulunduğumuz durumun güzelliğini fark ederek mutlu oluruz. İyilik falan değildir yaptığımız. Kendimizi mutlu etmenin başka bir yoludur.

Yakaza halleri...