Edebifikir; birbirini çok seven birkaç kişinin, can sıkıntısını gidermek ve kapitalist sisteme entegre anlayışlara “durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak,” demek için bir araya geldiği yer olup, dünyada yer işgal etmenin bedeli olduğunun farkındalığını okuyucusuna vermekle kendini yükümlü hisseden bir sitedir.

Burası sadece okuma sitesi değil, fikri aksiyonla evlendirme davasında olan bir yapıyı barındırır. Dolayısı ile bu siteyi takip edenler, okuduklarından sorumludur. Her türlü zorlayıcı kurumlara ve toplumsal temelli hiyerarşilere karşı olmak, bu sitenin ruhunda vardır.

Bu bağlamda Edebifikir;

Kalemin hakkını kelime ile öderken, yazdıklarının zekâtını simit alarak kuşlara öder.

Üç - beş dergide yazısı çıktığı ve birkaç TV programına katılımcı oldu diye, kendini üstat sanan amele yazar-şair(!) tayfasına her halükarda haddini bildirir.

Faturalı hat kullanan ve faturaları otomatik olarak ödenen kimselere iyi gözle bakmaz.

Nbr, nsl, bye, slm ve benzeri kısaltmalarla hayatı kısalttığını sanan Messenger bağımlılarına acır.

Lüks restaurantlarda iftar vermez. Çay ve simidi yeterli görür.

Hüznün dumanını görmek için ayrıca mum yakıp seyre dalmaz.  Hüznü zaten kaderiyle tescillidir.

Facebook ve benzeri sosyal medya denen illet sayesinde sosyalleştiğini sanan sandalye bağımlılarının internet kablosunu keser.

Evde kalan çocukları bulup, onları Cuma namazına götürmeyi görev bilir.

Bizden yanadır. Ben diyen kişinin uslanmaz, dikiş tutmaz olduğunu bilir. Ben diyenin ağzının ortasına okkalı bir söz yerleştirmeyi amaç eder. Çünkü sözü olanın korkusu olmaz. Söz söyleyebilmek her ne kadar bir sanat olarak algılansa da aslında o bir derviş kimliğinin yansımasıdır. Sözü olanı ezberde bilir ve söz söyleyecek olanı sever.

Kendi ile sorunları olanı önce bir güzel pataklar, sonra yol gösterir.

Vampirli, acayip katkılı resimlerle donatılmış kitapları yakmak için fırsat kollar.

Hafta sonları merdiven silmeye giderek maddi ihtiyaçlarını karşılar.

Yemeğin en güzel tarafını en son yer ve çayını 3 şekerli içer.

“Öğrenci her zaman aç olmalıdır” ilkesini benimser.

Son parasını yolda gördüğü gariplere verenleri çok sever. 

Cari sistemin ortaya koyduğu tüm kahramanlara karşıdır. Kendi kahramanlarını sever ve olabildiğince Halil İbrahim türküsünü söyler.

Ve Edebifikir sitesine Nişantaşı ve Moda’dan girilmez. Tel Aviv’den hiç girilmez.

Racon budur. 

Edebifikir İhtiyar Heyeti