duvara yumruklarımla fısıldadım

nakavtın ne güzel olduğunu Muhammed Ali’ye bakınca anladım

beyaz sayfalara yazdım beyaz kelimeleri değildi hiç biri bir hiç kadar

siyah mürekkepli bir kalemin siyah harfleriydi onlar sadece 

adımın harfleri gibi, ayakları yalnız yürüyen adamlar

ayaklarına şehirler takanlar, bir çay ocağında usulca çürüyen yüzler

ve çürümenin aslında politik bir şey olduğunu çocuk yaşına rağmen 

büyümenin bir anlamı olmalı erkenden ağarmanın erkence bölünmenin

hiç biri mitoz bölünmenin eşeysiz üremeye denk gelmediği anlardı

yani an saatin sarkacında ölçülmeyecek derecede kımıldayan bir şeydi 

mantık yaptım içimdeki kuşların bir hayvan olduğunu

ve her hayvanın bir kuş olmadığını öğrendim 

ters bir örgüden alındım yüzüm buruştu

dilim kıyasın bütün harflerinde dilim kırık eksik

sonra sustum zaten sustum da hiçbir kuşun

hiçbir kuştan eksik bir yanı olmadığını

ve daha çok şarkı söylemenin en çok

ne güzel olduğunu sapanımı kırınca anladım

ölü kuşlar doğuyordu gün ötreli bir yazgıyla selam ederek

selamlıyordu ölü doğan kuşu her kuş at olan kuş değildir çünkü

ve hiçbir at zaten kuş değildir 

Edebifikir