Akif’e Hasretimiz

Peyami Safa’nın 23 Haziran 1936 tarihli Cumhuriyet’teki yazısı… 

Akif’in şiiri, içinde bir güneş hulasası taşıyan pırlanta kırıntısı gibi ancak üstünde bir kuyumcu parmağının oynayabileceği ince bir san’at işi değil, hayâdan yontulmuş, dimdik ve koskoca bir abide hacmi ile zamâna ve mesafeye meydan okuyan sapa sağlam bir heykeltıraş eseridir. Yarınki nesillerin Çanakkale’de ve Sakarya’da bir abide arayan gözleri, bu toprağın altında kefensiz yatanların bir tek tesellisi olarak onun şiirini görecektir. Mehmet Âkif’siz Boğazlar müdafaasının ve İstiklâl Harbi’nin destanı bir vak’anüvisin kaleminden çıkan alelâde ve kupkuru bir zabıt varakası hâlinde kalacaktı. O tarihlerde bütün Türk şairlerinin ne ile uğraştıklarını soracak olan yarına, Türk edebiyatı namına Mehmet Akif’ten başka hangisi cevabı verebilecektir?

Biz, vatandan bir lahzâ cüda düşmemek için canını ve cananını feda etmeğe hazır olduğunu bildiğimiz bu insanın on bir senelik ayrılığından doğan hasretimizi kendisine lâyık bir derecede ifade edememiş olmakla da ayrıca mes’ulüz. Bu hasret, İstanbul’a geldiğinin ilk günlerinde, büyük şairine karşı vatanın bütün sevgisini teksif etmek gibi ağır ve ulvî bir vazife yüklenerek, daracık bir hastane odasının duvarları arasında kalmış, mahpus bakışlarile kendisine arzedebilirdi.

Zararı yok, bazen bütün bir memleketi birkaç adamın vefası temsil eder.

DİĞER YAZILAR

1 Yorum

  • nurullah ataç , 20/09/2013

    peyami safa’yı takdir ediyorum. ilk başta bunu söylemek elzem. 1936 tarihinde akif’in türkiye’de bulunduğu esnada kendisine karşı takınılan tavır hayli kirli, habisti. peyami’nin böylesine hakça bir yazıya imza atmış olmasını takdir etmemek mümkün değil.

    yazısında ifade ettiği kuyumculuk/heykeltraşlık meselesine gelince. akif’in şiirini zerafetten, inceliklerden mahrum gören bir gizli bakış mündemiç burada. akif’in şiiri zarif bir şiirdir, kuyumculuk işidir onunkisi. aruzun başka hangi şairin dilinde türkçeye bu kadar uygun bir kılığa büründüğünü görebildik. daha akif hayattayken, gündelik konuşmayı aruzla bir araya getirme başarısından ötürü onun usta bir şair olduğunu münekkitler dile getirmedi mi? bu türkçe açısından, şiir tekniği açısından büyük incelik isteyen bir iş değil mi?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir