İnsan Aldanır

bulent ata

havada uçuşan kar taneleri
o kara
kalbime yağsa
atsa kalbim yeniden
sürüklenirken yerde kollarım
bu çürüyen ceset
henüz ölmemiş deseler

insan kaybettiğine üzülür
sen artık üzülme
kendine ulaşan bir yara bul
şu cerahatin altından
söyle, kanat onu ki
temizlensin suskunluklar

insan aldanır, bırakma sözünü yerde
unutur gibi dalma, topla kendini
her sustuğunda bir kelle kopsun
konuştuğunda sessizlik
kınında uçsuz bucaksız

bekleyenler var
mezar taşları gibi
katmak için kendine
reklam değil
bahşiş değil
gülümse
göğsünden bir güvercin salar gibi

 

Bülent Ata

 

 

DİĞER YAZILAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir