Tutuşan Gölgem

I.

kanına kamalar saplandı gölgemin
o hüzünler ki, delince çelik göğüslü
atlarıyla, ay kokulu göğü
güzün baharı saran sarı vebasında
ellerime inşaa edilirken yeni bir hüzün atlası

-yanar mı bir gölge saçlarından
ve avunur mu ana yüreği-

boynum: cellât baltasına serin bir yurt
kanımı parmağına yüzük ediyor gölgeler
bir gölge kanımda şaçlarından yıkanıyor

II.
durup geceyi asmalı
günah kokulu insan avuçlarına
aklamalı zilsiyah saçlarıyla bir çocuk başını
-hangi bahçeye düşüyor akşam
hangi insan göğsü ekiyor toprağı-

bıçağa dans eden yaranın esmer kızı
haydi durma
de ki
göğüne yükselirim bu gam gecesinin

İbrahim Hakkı Öztürk

 

DİĞER YAZILAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir